Pada siapa harus ku jeritkan,
Sebuah jeritan yang memecah kesunyian,
Sebuah monologku
kepada dunia.
Simpan sahaja jeritan itu,
kerna kau seorang lelaki,
Apa perlu kau menangis,
Kerna kau seorang lelaki.
Aku juga seorang manusia,
Ada makan dan tidurnya,
Seorang manusia biasa,
Punya emosi dan perasaan,
Simpan sahaja.
Tiada gema jeritanku
Hanya aku dan tuhan ku sahaja yang tahu
Jeritan sebuah monolog
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
a nu one ey?
ReplyDeletenice2!
mengapa perlu-nya kau menyimpan ituh,
ReplyDeletetidak-kah kau wasa melepas-kan-nya lebeh baek,
membuka peluang pada diwi sendiri mentadber kiadaan,
membewi jalan menyampaikan apa yang di dalam,
ada faedah-kah untok teros bersembun,
ada kebaek-kan-kah untok menyimpan memendam dan
hanya memerhati,
tidakkah tewasa busan begituh,
mengikur susur jalan tanpa liku-liku,
meng-iyakan saja suara jeritan majoriti-mu,
menerima seada-nya semua yang berlaku,
ku paham sikap murni redha-mu,
cuma ku wasa, kadang-kadang, ia tak perlu.
//noe :)
bersembun = bersembunyi
ReplyDeletemengikur = mengikut
sweetnya!
ReplyDeletemao jd pacarku?
hakhahahahaha~
[joke!]